Pek tabiî fark etmemiş olacağınız üzere dergimiz bu ay sessizce, geç çıkıyor. Okuyacağınız bu sayı her zamanki kıvamında bir Bant Mag. sayısı. Perşembe gündüz ofiste tamamlamaya yaklaştığımız, sonrasında Gezi Parkı’na gitmek için arkamızda bıraktığımız bir sayı bu.
Günlerdir dışarıda, ‘park’ta, twitter başında; aklı ağaçlarda, haklarında, dostlarında olan bir ekibin “direniş”ten önce yaptığı bir sayı bu. Önümüzdeki sayı farklı olacak ama bunun için de zamana ve bir arada olmaya ihtiyacımız var.
Ama tüm bunların ötesinde, Gezi Parkı’nı, ağaçları ve haklarını savunmak için, en başında, hepimiz adına canlarını ortaya koyanları asla unutmayacağız. Onlar bize çok şey öğrettiler. En basitinden, birlikteyken ne kadar güzel olduğumuzu...
31 Mayıs 2013’te her şey değişti, ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Biz hayatta en iyi yaptığımız şeyleri yapmaya devam edeceğiz ama artık yalnız olmadığımızı ve gerektiğinde hemen bir araya gelip sesimizi duyurabileceğimizi bilerek. Hayatınız boyunca tanışıp ve sevebileceğiniz herkesin toplandığı yer oldu Gezi Parkı ve talebimiz de o şekilde kalması. Gezi Parkı’nın fiziksel varoluşunun yanısıra hükümetin baskıcı tavrına, kişisel hak ve özgürlüklere olan keyfî müdahalesine, rant düşkünlüğüyle gerçekleştirdiği korkunç kentsel dönüşüm projelerine dair sembolik bir direniş imgesi olarak da her kesimden zihinlere kazılmasını umuyoruz.
Hepimizi ülkenin ve dünyanın tüm "Gezi" parklarında direniş bir araya getirirken, ülke çapında herkesin iletişim bilgisinin, yaratıcı gücünün, mizah becerisinin ve direniş bilincinin gelişmesine inanılmaz katkılarda bulunanlara sonsuz teşekkürü borç biliriz.
“Orantı” kavramıyla değerlendirmeyi reddettiğimiz bir “şiddet” kullanan polisi, bilgi paylaşımını bizden yüzsüzce esirgeyen ana akım medyayı, provokatörlük yaparak hepimizi dehşete sürükleyebilecek bir ateşin fitilini yakmayı çalışanları ve bu onurlu duruşu kirletmeye çalışanları bir başparmak, bir işaret parmağı ve bir orta parmak ile selamlıyoruz.